Mavi Marmara, kısa adı İHH olan, İnsan Hak Ve Hürriyetleri insani yardım vakfının uluslararası ‘Özgür Gazze Hareketi’ ile koordinasyon içinde organize edilen her çeşit inanç, milliyet ve cinsiyetten gönüllüyü bir araya getiren dokuz gemiden biriydi. Bu dokuz gemiden üçü, yaşadıkları talihsizliklerden dolayı daha sonra filodan ayrılmak zorunda kalmış ve filo, altı gemi ile yola çıkmıştı. Filodaki altı gemide 50 ülkeden 800 kadar eylemci vardı. Gazze 1 ve Defne Y gemileri çok sayıda tıbbi malzeme (ultrason cihazı, tekerlekli sandalye vb.) tonlarca kuru gıda, bir tır dolusu ilaç, 2104 ton çimento, 750 ton inşaat demiri, 50 ton kalekim, 90 adet prefabrik, 98 adet jenaratör, 16 adet oyun parkı taşıyordu. Mavi Marmara ise 546 eylemci ve 29 mürettebat ile insanların Gazze’ye gönderdiği hediyeleri (mektuplar, kitaplar vb.) ve her şeyden önemlisi dünyanın vicdanını taşıyordu. Vicdanımızdı Gazze’ye yola çıkan.. Buruk bir çocuk gülümsemesi idi yardıma giden.. Umudumuz, en tehlikeli silahımızdı yol alan.. Ne yazık ki umut edilen olmadı, olamadı, dünyanın gözü önünde, uluslararası sularda durduruldu, yaralandı, kanatıldı vicdanlarımız.. Dokuz şehit ve onlarca yaralı ile İsrail’e sürüldü kalplerimizin dümenleri. Ellerimiz, kollarımız değil ruhlarımız kelepçelenip, terk edildi zindanlarda… Gemide bulunan gazeteci yazar Hakan Albayrak İsrail askerleri gemiye saldırmaya başladığında İsmail Heniyye’nin sözünü hatırlatır okuyucularına: “Gemiler Gazze limanına ulaşsa da ulaşmasa da kazandık.” Mavi Marmara gemisinde bulunan İHH İnsani Yardım Vakfı Başkanı Bülent Yıldırım ise daha sonra yaşananları “ İnanmadığımız hukuğa bile uyduk çünkü bizi takip eden bazı ülkelerin savaş gemileri vardı ve yardım etmeleri gerekiyordu yapmadılar. Ve hakkımız vardı; onlardan aldığımız o silahları kullanmaya, yapmadık ve onlar elimize geçtiklerinde tedavilerini yaptık, sularını verdik. Ama onlar bunların karşılığında teslim olan arkadaşlarımızı öldürdüler ve öldürülenlerden bazılarını denize attılar daha bilemiyoruz bunlar kim. Ve teslim etmeye giden doktoru kurşunladılar.” şeklinde özetler. Filistin Sosyal ve Çalışma Bakanı Ahmed El Kurdi ise ”Filo büyük bir iş başarmış, Gazze’ye ulaşamasa da ambargonun kalkması yönünde ciddi bir adım atılmasının mimarı olmuştur. Bizler Filistin halkı olarak gösterdikleri büyük fedakârlıklarından dolayı kendilerine minnettarız.” diyerek teşekkür etti vicdanlarımıza.

Tüm bu yaşanan hukuksuzluk, umursamazlık unutulmaz yaralar bıraktı vicdanlarımızda ama öldürmedi, yardım ihtiyacı olanlar oldukça oraya giden gemilere vicdanlarımız rota olacak. Ama umut ederiz ki gün gelir, oralarda yardıma ihtiyacı olan kimseler kalmaz ve bizler gönül bağımızın olduğu yerleri, hiç görmeden gönülden bağlandığımız insanları ziyarete gideriz. Unutmayalım ki Mavi Marmara, Martin Luther King’in, “Hayatımız, önem vermemiz gereken olaylara karşı sessiz kaldığımız gün son bulur.” sözleriyle atılmış bir çığlıktı. Bu yazının öznesi “biz” idi, çünkü rakamlar 546 dese de yazar çok iyi biliyor ki hepimiz o gemilerdeydik. Çünkü hepimizin kalbi tek yörüngede.

Herkesin bildiği şeyleri çocuklardan saklamayın. Çünkü o zaman kendilerini dünyanın dışına itilmiş hissederler. O ruh hali de, öğrenmelerini istemediğiniz şeylerden daha çok zarar verir onlara. Bir çocuğun, kuş olduğunu düşünmeye hakkı vardır. Tabii bu biraz tehlikelidir. Özellikle arka balkonlarda manasızca oturmayı seviyorsa.

Serin ve sakin bir sabah balkonda kahvaltı ediyorduk. Saçların dağınık, gözlerin uykuluydu. Kalbimi kazanmak için hiçbir şey yapmana gerek yoktu.

Çok pis canım sıkılıyordu o sabah. Hatıralar ve şairler, kötü evler ve ara sokaklar, polisler ve özel güvenlikler tarafından hırpalanmıştım. Sınır dışı mı ederlerdi yoksa kendi imkânlarımla mı giderdim bilmiyordum ama bir hicrete ihtiyacım olduğu kesindi. Hayatımı resetleyip her şeyi yeniden düşünmek, her şeyi yeniden yorumlamak, her şeye yeniden alışmak istiyordum. Elimdeki çay bardağını manasızca evirip çeviriyordum. Basit bir şey söylemek istiyordum ama asla unutulmayacak bir şey. Her an söyleyebilirdim de. Ağzım iyi laf yapıyordu o aralar. Zamanın dışındaymış kadar kederli ve salaktım çünkü. Ama seninle konuşamıyordum bir türlü. Senin karşındayken utanıyordum, ufalıyordum, büzülüyordum, notlarıma bakmaya ihtiyaç duyuyordum.  

İnsanı delik deşik eden sessizlikler var, geceyi bölen çığlıklardan daha beter. Ve sen o sessizlikte ne demek istediğimi anladın. Çünkü sen de çocukken bir kuş olmak istemiştin. Yakınmadan, ortalığı ayağa kaldırmadan acı çekmeyi öğrenmek hayli zamanını almıştı. Beni anladığında o kadar şefkatle baktın ki, sanki gözlerinle saçlarımı okşadın, gözlerinle ellerimi tuttun ve aynı gözlerle kahvaltına devam edebilirsin dedin.

Bu sabah bir çocuk pencereye çıkıp yangın var diye bağırdı. Sonra da koşup kendini denize attı. Ölülerin üstüne basarak yürümekten yorulmuşsan bir balık olduğunu da düşünebilirsin. 

Kaç yaşında olduğunu anlamak için kesilir mi bir ağaç?

Bir dalgıç nasıl siler gözyaşların?

Kederli günlerde bağlanmaya daha açık oluyor insan. Ama zaten her şey yolunda giderken kim sevebilir?

Bizi bir araya getiren sebepler ayıran sebeplerle aynı.

Ama şimdi bunlar biraz hüzünlü konular özet geçelim.

Cep telefonu ışığında ameliyat yapan doktorlar var Afrika’da ben burada kapıyı açamıyorum.

Ben burada o kadar ciddi konuşuyorum ki şaka yaptığımı zannediyorsun.

Oysa kanamak da bir gülüştür yeryüzünde.

Hayatımızı değiştirecek insanlar sessiz sedasız geçtiler yanımızdan.

Onları görmedik yoktu kara atları.

Ne öğrendik onca bulmacadan: Çinekop lüfer balığının küçüğüdür.

Resimdeki şarkıcıyı yolda görmüştük bir seferinde. Sıhhiye köprü altında o mahşer yeri provasında.

Çok daha fazla şey öğrenmiştik.

Bazen bir hikâye tutuşmuş iki eldir, kenetlenmiş on parmaktır.

Şimdi gizlice söyle bana, saklı düşler ne demektir?

Yağmur ne demektir?

Terk ne demektir?

İşte o zaman anlayacağız yeniden gitmek ne demektir.

E.S

Mevlana İdris

Geldik gidiyoruz bağışla bizi

Büyük uykular gördük rüyada

Hayra yorduk herşeyi

Herşey dediğin nedir ki

Sen bilirsin kalbimizi

Durur unutsak yenilgimizi

Durur kaybetsek sudaki izimizi

Kalbimiz dediğin nedir ki

Aşk var aşk yok

Birarada tutamaz ikimizi

Geçtik dünyanın arasından

Geçtik bu küçük omuzlarımızla

Maviler giymiş ağlayan meleklere

Tarifsiz kadınlara

Düşmüş bayraklara gecikerek

Geçtik dünyadan bağışla bizi

Yaptıklarımız için

Yapmadıklarımız için

Elimizi Dilimizi

Tanrım

Bağışla bizi

Birazdan kıyamet başlayacak Lütfen

Mevlana İdris

“Kendi kendinize sorun: Büyük olmayan yalnızlık, yalnızlık mıdır?

Ancak bir tek yalnızlık vardır, o da büyüktür ve katlanılması güçtür.

Öyle bir an gelir ki, insan yalnızlığını kolayca elde edilen herhangi bir beraberlikle değişmek ister.

Hiç uymadığı halde uyar gibi görünüp yanındaki herhangi biriyle, hatta en düzeysiz biriyle bile birlikte olmayı düşünür.

Ama yalnızlığın büyüdüğü anlar, belki bu anlardır.

Onların büyümesi, erkek çocukların büyümesi gibi acılar içinde olur; ilkyazın başlangıcı gibi de üzücüdür.

Yalnız bu sizi şaşırtmamalı.

İçe dönmek ve kendinle baş başa kalmak…

İnsan buna alışabilmeli.”

(Rainer Maria Rilke/Genç Şaire Mektuplar)

Ne zaman üniversitelere konuşma yapmaya gittiysem ya da ne zaman benden daha genç biri benim ondan daha fazla bir şey bildiğimi sanarak bana sorduysa “bu işin olurunu”, dedim ki:
Üniversiteyi bitirince hemen çalışmaya başlama.

Git, dolaş, ülkeler gez, aç kal, meteliğe kurşun at, ama ne yap et, koşturmaya başlamadan önce biraz amaçsız yürü.

Maceraya çık, bedeli ne olursa olsun bunu yap.

Çünkü…

Çünkü hayat, onu erken anladığını sananlardan çok fena alır öcünü.

Bir şeyi vaktinde yaşamadan geçersen, çok sonra, seni rezil etme pahasına, sana yaşatır o eksik bıraktığın bölümü. Âşık mı olmadın on altı yaşında? Gelir seni kırk beşinde bulur, en olmaz zamanda.

Maceraya mı çıkmadın yirminde? Sürükleye sürükleye götürür seni otuz beşinde. Yırtık kot, yer bezinden hallice bir kazak giyip, nasıl göründüğüne aldırmadan geçiremedinse öğrencilik yıllarını mesela, elli yaşında, artık kalabalıkların gözleri seni hiç de öyle görmeyi beklemezken, sana giydirir o kot pantolonu.

Hayatı sakın erkenden yaşama, sonradan çok fena komik eder adamı.

Serserilik ederek geçirmeli insan serserilik edilecek yaşları.

Zira atlayıp geçtiğin ne varsa dönüp dolaşıp bulur insanın yakasını.

Kendini yaşatıncaya kadar yapışıp kalır.

Ece Temelkuran

Bir dalgıç nasıl siler gözyaşlarını.

Kederli günlerde bağlanmaya daha açık oluyor insan. Ama zaten her şey yolunda giderken kim sevebilir.

Bizi bir araya getiren sebepler ayıran sebeplerle aynı. Ama şimdi bunlar biraz hüzünlü konular özet geçelim.

Cep telefonu ışığında ameliyat yapan doktorlar var Afrika’da ben burada kapıyı açamıyorum.

Ben burada o kadar ciddi konuşuyorum ki şaka yaptığımı zannediyorsun.

Oysa kanamak da bir gülüştür yeryüzünde.”

Hayatımızı değiştirecek insanlar sessiz sedasız geçtiler yanımızdan. Onları görmedik yoktu kara atları.

Ne öğrendik onca bulmacadan: Çinekop Lüfer balığının küçüğüdür. Resimdeki şarkıcıyı yolda görmüştük bir seferinde. Sıhhiye köprü altında o mahşer yeri provasında. Çok daha fazla şey öğrenmiştik.

Bazen bir hikâye tutuşmuş iki eldir, kenetlenmiş on parmaktır. Şimdi gizlice söyle bana, saklı düşler ne demektir. Yağmur ne demektir terk ne demektir.

İşte o zaman anlayacağız yeniden gitmek ne demektir.”

Emrah Serbes, “Gizlice Söyle Bana” demiş başlığa, başlık da olur mu böyle yazıya? Belki tanıtım daha iyi..

Neyse ne değişir benim için?

Benim ihtyacıma, sessizce yanımızdan geçenler ve yeniden gitmek kısımları binaendir.

Buna engel olabilir miydim? Diye düşünmeye başlarsın.

Geçmişin dallanır, budaklanır; geleceğin olmaz.

Unut gitsin, güven bana.

Elinde sadece hatıralar kalır.

Ne söylesem bir şey eksik

Yenileri de yok kelimelerin

Söylemediklerimle yetinmelisin…

Ö.Z